Hırsızlık Olgusu

Danışan 12 yaşında 3 kardeşin en büyüğü. Anne ev hanımı baba kendi x işini yapmaktadır. Ailesinin ekonomik durumu son derece iyi olmasına rağmen J sürekli  olarak çalmaktadır. Okulun  kütüphanesinden kitap,  arkadaşını çantasından  kalemtraş, defter, kalem, kırtasiyeden bloknot, kalem, annenin çantasından para
. . . gibi

       J’ nin annesi bayan Y, odasında gizli gizli işler  yapan J nin  davranışlarından  şüphe eder. O olmadığı zaman J’ nin odasına girer ve çocuğunun odasını biraz  karıştırır. Anne gözlerine inanamaz. Çocuğunun  odasında 80 kadar satın alınmayan kitap, fazla miktarda kalem . . . vb vardır. Anne baba  Çocuklarına bu durumu  sorduklarında J kızarır ama yalan söylemeyi tercih  eder. Bir süre sonra çocuklarının hırsızlık yaptığından iyice emin olurlar. Çocuklarının bir nevi  kleptoman ( hırsızlık hastalığı ) olduğunu düşünürler. Bir müddet J’ ye bu yaptığının çok yanlış olduğu açıklanır ama fayda  etmez.

      Danışan J  danışma sürecine alınarak  başkasına ait olan bir eşyanın izinsiz olarak alınması durumuna hırsızlık  denileceğini, toplumsal normların hırsıza bakış açısının nasıl olduğunu, bir hırsız olarak toplumda nasıl algılanacağı, arkadaşları arasında nasıl bir yere sahip olacağı ona imajine ettirildi. Bunun yanı sıra amca, dayı, teyze gibi aile  yakınları tarafından nasıl görüleceği de ona imajine ettirilerek başkasına  ait olan eşyaları almanın ona kazandırdıkları ve kaybettirdikleri imajine  ettirildi. Sonuç itibariyle  çocuğun ve ailenin yaşadığı bu sorun ortadan kalktı.

  Çocuklarda görülen hırsızlık olayına farklı açılardan bakmak mümkündür. 12 yaşındaki bir çocuğun başkasına ait olanı “ kendi malı  ” haline getirmesine belki de hırsızlık olarak bakmamak gerekebilir. Nedeni  her ne olursa olsun ortadaki davranış hoş olmayan ve ana baba’ yı tedirgin eden bir olaydır. Ve bu sorun ortadan kalkmalıdır.